Ryszard Kaczorowski urodził się 26 listopada 1919 w Białymstoku. Działacz społeczny, harcmistrz, komendant chorągwi Szarych Szeregów, a przede wszystkim ostatni prezydent RP na uchodźstwie.
Wstąpił do harcerstwa w wieku 14 lat, do drużyny imienia Andrzeja Małkowskiego. Harcerstwa, które stało się treścią jego życia. Przyrzeczenie harcerskie składał 24 października 1933 roku w parku zwierzynieckim w Białymstoku, koło trzech dębów – przy pomniku Konstytucji 3 Maja. Przez całe życie pozostał wierny przyrzeczeniu harcerskiemu. Jako młody chłopak, w wieku 21 lat został aresztowany przez NKWD za działalność niepodległościową na Kresach Wschodnich. Skazany na karę śmierci przesiedział w celi śmierci ponad trzy miesiące. Potem wyrok zmieniono na 10 lat w obozie pracy. Został wypuszczony po kilku miesiącach dzięki postanowieniom układu Sikorski – Majski. Walczył w armii gen. Andersa, w której szeregach walczył pod Monte Cassino.
Po wojnie Ryszard Kaczorowski postanowił osiedlić się w Wielkiej Brytanii. Tam podjął studia ekonomiczne w Szkole Handlu Zagranicznego w Londynie. Już wówczas zaangażował się w działalność społeczną.
Trudne koleje losu, które były jego udziałem od młodych lat, wartości wyniesione z rodzinnego domu oraz harcerskie wychowanie, uczciwość i pracowitość sprawiły, że w 1967 roku został Przewodniczącym ZHP poza Granicami Kraju i funkcję tę pełnił do roku 1988. Wielkie zasługi dla harcerstwa oraz działalność w organizacjach kombatanckich sprawiły, że Ryszard Kaczorowski stał się jedną z najbardziej znanych postaci polskiej emigracji niepodległościowej i w 1989 roku objął urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie. 20 grudnia 1990 zakończył działanie swojego urzędu oraz rządu na emigracji i cztery dni później przekazał insygnia prezydenckie ówczesnemu Prezydentowi III RzeczypospolitejLechowi Wałęsie.
Harcerstwo towarzyszyło druhowi Ryszardowi przez całe życie. Harcerzem pozostał do dnia tragicznej śmierci w 2010 roku w tragedii smoleńskiej. Miał 91 lat. W uroczystościach pogrzebowych nie zabrakło młodzieży harcerskiej z kraju i zagranicy.
Mówiono o nim: „Był przede wszystkim harcerzem. To było widoczne w jego wyprostowanej postawie, w jego sposobie wypowiadania się, w nawiązywaniu relacji bardzo prostych i otwartych.”
Żyjąc na emigracji, niósł w sercu wspomnienia białostockich lat dzieciństwa i młodości, podkreślając swój związek z Białymstokiem. Tak córka Ryszarda Kaczorowskiego, Jagoda mówi o ojcu i jego miłości do rodzinnego miasta:
„Ojciec miał wielkie poczuciu humoru, co pozwoliło mu przetrwać najtrudniejsze chwile na Syberii. Był człowiekiem wierzącym, co także dawało mu oparcie. Był wielkim patriotą. Kochał Białystok. Jak byłam mała, Polska kojarzyła mi się wyłącznie z Białymstokiem, tyle mi ojciec naopowiadał o mieście swojej młodości. Dopiero w szkole stwierdziłam ze zdumieniem, że Polska to nie tylko Białystok.”
W 2013 roku, z okazji 100-lecia istnienia harcerstwa na Białostocczyźnie, Chorągwi Białostockiej ZHP zostało nadane imię hm. Ryszarda Kaczorowskiego.
